Ֆուտբոլի աշխարհի առաջիկա առաջնությունը կրկին կասկածի տակ է դնում ազգային հավաքականում մարզչի դերի մասին ավանդական պատկերացումները։ Եթե նախկինում համաշխարհային առաջնությունները ծառայում էին որպես ազգային դպրոցներում ծնված մարտավարական նորամուծությունների ցուցափեղկ, ապա 21-րդ դարում այս գործառույթը գրեթե ամբողջությամբ անցել է ակումբային ֆուտբոլին։ Այնուամենայնիվ, մրցաշարի մարզչական կազմի վերլուծությունը թույլ է տալիս հետաքրքիր եզրակացություններ անել սպորտի գլոբալ միտումների վերաբերյալ։
Այս տարի 48 հավաքականներից 27-ը կգլխավորեն օտարերկրացի մասնագետներ, և միայն 21-ը՝ տեղացի։ Այս հարաբերակցությունը կրկին թեժացնում է օտարերկրյա մարզիչների հրավիրման նպատակահարմարության շուրջ վաղեմի բանավեճերը։ Հիշենք վերջին քննարկումները Անգլիայում, որտեղ գերմանացի Թոմաս Թուխելի նշանակումը թերահավատություն առաջացրեց, մասամբ նրա նախորդների՝ Ֆաբիո Կապելլոյի և Սվեն-Գյորան Էրիքսոնի անորոշ փորձի պատճառով։ Նմանատիպ վեճեր բռնկվեցին նաև Բրազիլիայում, որտեղ իտալացի Կառլո Անչելոտիի գալը հազվագյուտ, թեև ոչ աննախադեպ դեպք էր։ Հետաքրքիր է, որ 1965 թվականին բրազիլական հավաքականն արդեն գլխավորում էր արգենտինացի Ֆիլպո Նունյեսը, ով ղեկավարում էր «Պալմեյրաս» թիմը, որը փաստացի ներկայացնում էր երկիրը ընկերական խաղում։
Չնայած որոշ երկրպագուների մտավախություններին, ովքեր «կապ» են կորցնում հավաքականի հետ օտարերկրացի մարզչի ղեկավարությամբ, գոյություն ունի նաև հիմնավոր հակափաստարկ։ Ասիայի, Աֆրիկայի և այլ տարածաշրջանների զարգացող ֆուտբոլային տերությունների համար փորձառու օտարերկրյա մասնագետի հրավիրումը կարող է կատալիզատոր դառնալ ժամանակակից ֆուտբոլային մշակույթի, մարզումային համակարգի և մարզումային գործընթացի կառուցման համար։ Օտարերկրյա մարզիչների արգելքը միայն կբարդացներ այն երկրների խնդիրները, որոնք ունեն անբավարար զարգացած ֆուտբոլային ենթակառուցվածք։
Դիտարկելով մարզչական կադրերի աշխարհագրությունը՝ տեսնում ենք ակնհայտ առաջատարների։ Արգենտինան գլխավորում է ցուցակը՝ մրցաշարին պատվիրակելով իր վեց մասնագետներին։ Հատկանշական է, որ նրանք բոլորը աշխատում են Հյուսիսային և Հարավային Ամերիկայի երկրներում՝ հաստատելով արգենտինական դպրոցի կարգավիճակը որպես Արևմտյան կիսագնդի ուժեղագույններից մեկը։ Նրան հաջորդում են Ֆրանսիան՝ հինգ մարզիչով, Իսպանիան՝ չորսով, ինչպես նաև Իտալիան և Գերմանիան, որոնցից յուրաքանչյուրը ներկայացված է երեք մարզիչով։ Այս թվերը ընդգծում են եվրոպական ֆուտբոլային տերությունների պատմական հզորությունը բարձրակարգ մասնագետների պատրաստման գործում։
Ինչ վերաբերում է փորձին, ապա առաջիկա Աշխարհի առաջնությունը դեբյուտային կլինի 33 մարզիչների համար, մինչդեռ ընդամենը 15-ն ունեն նմանատիպ մրցաշարերում մասնակցության փորձ։ Ամենափորձառու մարզիչը պորտուգալացի Կառլուշ Կեյրուշն է, ով կգլխավորի Գանան և կմասնակցի իր հինգերորդ մունդիալին։ Նա մոտենում է բրազիլացի Կառլոս Ալբերտո Պարեյրայի ռեկորդին, ով ղեկավարել է թիմեր վեց աշխարհի առաջնություններում և նույնիսկ 1994 թվականին Բրազիլիային հասցրել հաղթանակի։ Ֆրանսիացի Դիդյե Դեշամը նույնպես վետերան է՝ պատրաստվելով իր չորրորդ մրցաշարին, որտեղ նա կպայքարի իր երկրորդ չեմպիոնական տիտղոսի համար։
Վերջապես, չի կարելի չնշել ևս մեկ կարևոր միտում. ավելի ու ավելի շատ բարձրակարգ ակումբային մարզիչներ են անցնում հավաքականների հետ աշխատանքի։ Եթե նախկինում դա հաճախ ընկալվում էր որպես «պատվավոր թոշակ», ապա այժմ այնպիսի գործիչներ, ինչպիսիք են Թոմաս Թուխելը Անգլիայում կամ Յուլիան Նագելսմանը Գերմանիայում, գտնվում են իրենց ուժերի ծաղկման շրջանում և կարող էին հավակնել առաջատար եվրոպական ակումբներին։ Զիդեդին Զիդանի հնարավոր գալու մասին լուրերը Ֆրանսիա կամ նույնիսկ Պեպ Գվարդիոլայի՝ «Մանչեսթեր Սիթիից» հեռանալուց հետո հավաքականներից մեկը, միայն հաստատում են այս միտումը։ Սա կարող է նշանակել նոր դարաշրջան միջազգային ֆուտբոլի համար՝ դարձնելով այն ավելի համակարգված, մարտավարական առումով բազմազան և, որպես հետևանք, ավելի տպավորիչ։
