Այսօր Հայ առաքելական եկեղեցին նշում է Վարդավառը՝ Քրիստոսի Պայծառակերպության տոնը։ Սա Հայ առաքելական եկեղեցու հինգ տաղավար տոներից երրորդն է, որը խորհրդանշում է Հիսուսի աստվածային էության հայտնությունը։
Տոնի իմաստը
Պայծառակերպության տոնով հաստատվում է այն ճշմարտությունը, որ Հիսուսը Աստծո որդին է։ Այն հորդորում է հավատացյալներին սիրել Աստծուն, լսել Նրա պատվիրանները և իրականացնել Աստծո կամքը։
Գրիգոր Տաթևացին «Վարդավառ» անունը բացատրում է Հիսուսի՝ վարդի հետ համեմատությամբ։ Ինչպես վարդը բացվելով երևում է բոլորին, այնպես էլ Հիսուսը Պայծառակերպության միջոցով հայտնեց Իր Աստվածությունը։
Ավանդույթներ և սովորույթներ
Ժողովրդի մեջ տոնն առավել հայտնի է Վարդավառ անունով և ուղեկցվում է բազմաթիվ ավանդույթներով։ Վարդավառը համընկնում էր դաշտերում հասունացած հացահատիկների հավաքին, և տոնի օրը հասկեր էին տանում եկեղեցի՝ խնդրելով դաշտերը պաշտպանել կարկուտից և մորեխից։
Ավանդույթի համաձայն՝ մինչև Վարդավառ ընդունված էր խնձոր չուտել՝ պահպանելով «խնձորի պասը»։ Տարվա առաջին խնձորն ուտում էին հենց այս տոնին։
Տոնի կարևոր պայմաններից է միմյանց վրա ջուր ցողելը։ Երիտասարդները հավաքվում են առուների եզրին կամ աղբյուրների մոտ և ժամեր շարունակ ուրախ կատակներով ու աղմուկով ջուր ցողում միմյանց վրա։
Վարդավառը ուրախության, կերուխումի, երգ ու պարի տոն է՝ ողողված վարդերով, ծաղիկներով ու ջրով։
Հետևողական իրադարձություններ
Վարդավառին նախորդում է շաբաթապահքը, իսկ հաջորդ օրը՝ Մեռելոցն է։ Բոլոր եկեղեցիներում մատուցվում է Սուրբ Պատարագ և կատարվում հոգեհանգիստ՝ ննջեցյալների հոգիների համար։
