«Հայ ազգային կոնգրես» կուսակցության վարչապետի թեկնածու Լևոն Զուրաբյանը, ելույթ ունենալով կուսակցության համագումարում 2026 թվականի ապրիլի 18-ին, անդրադարձել է Հայաստանի առջև ծառացած կարևորագույն մարտահրավերներից մեկին՝ տրանսպորտային ապաշրջափակման խնդրին։ Նա ընդգծել է, որ 1990 թվականից ի վեր Հայաստանը գտնվում է շրջափակման պայմաններում, երբ Ադրբեջանն առաջին անգամ փակեց ճանապարհներն ու երկաթուղին։ Այս պատմական իրողությունը, ըստ Զուրաբյանի, պահանջում է անհապաղ և արմատական լուծումներ՝ երկրի կայուն զարգացումն ապահովելու համար։
Քաղաքական գործիչը հայտարարել է, որ Հայաստանի համար կենսական նշանակություն ունի Հնդկական օվկիանոսի նավահանգիստներին հասանելիություն ստանալը, սակայն ոչ թե երկու երկրի միջոցով, այլ մեկ, հուսալի գործընկերոջ միջոցով։ Նա մանրամասնել է, որ նույնիսկ եթե Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ Հայաստանի բոլոր խնդիրները լուծվեն, այդ երկրների միջոցով տրանսպորտային հաղորդակցությունն իրականացնելը լուրջ տնտեսական և ռազմավարական խնդիրներ կստեղծի հանրապետության համար։ Այս մոտեցումը, ըստ Զուրաբյանի, կհանգեցնի Հայաստանի տնտեսական զարգացմանը խոչընդոտող նոր կախվածությունների՝ վտանգելով նրա ինքնիշխանությունը երկարաժամկետ հեռանկարում։
Զուրաբյանն ընդգծել է, որ Հայաստանին անհրաժեշտ է ուղիղ և անվտանգ ելք դեպի Հնդկական օվկիանոսի նավահանգիստներ, ինչպիսիք են Պարսից ծոցի և Չաբահարի նավահանգիստները։ Այս քայլը կապահովի Հայաստանի համար նոր տնտեսական հնարավորություններ, կնպաստի առևտրային կապերի ընդլայնմանը և կամրապնդի երկրի աշխարհաքաղաքական դիրքը տարածաշրջանում։ Ապաշրջափակման այս ռազմավարությունը, ըստ քաղաքական գործչի, պետք է դառնա Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և տնտեսական զարգացման հիմնաքարերից մեկը՝ ապահովելով առևտրային ուղիների դիվերսիֆիկացիա և տարածաշրջանային խաղացողներից կախվածության նվազեցում։
Նա հավելել է, որ մեկ երկրի միջոցով հասանելիություն ստանալը կնվազեցնի քաղաքական ռիսկերը և կապահովի առավել կայուն ու կանխատեսելի տրանսպորտային միջանցք։ Սա հատկապես կարևոր է տարածաշրջանային անկայունության պայմաններում, երբ Հայաստանի տնտեսական անվտանգությունը պետք է ապահովվի բազմակողմանի և հուսալի լուծումներով։ Զուրաբյանի առաջարկը նպատակ ունի ոչ միայն լուծելու տրանսպորտային խնդիրները, այլև ստեղծելու երկարաժամկետ հեռանկարներ Հայաստանի կայուն զարգացման համար՝ ապահովելով նրա անկախությունն ու ինքնիշխանությունը տնտեսական ոլորտում և բացելով նոր հորիզոններ միջազգային համագործակցության համար։
