«Պարի Սեն-Ժերմենը» իր անունը գրեց պատմության մեջ՝ նվաճելով ՈՒԵՖԱ-ի Չեմպիոնների լիգայի գավաթը երկրորդ անգամ անընդմեջ։ 2026 թվականի մայիսի 30-ին Բուդապեշտի «Պուշկաշ Արենա» մարզադաշտում կայացած եզրափակիչ խաղում փարիզյան ակումբը դրամատիկ 11-մետրանոց հարվածաշարում հաղթեց լոնդոնյան «Արսենալին»։
Հանդիպման հիմնական ժամանակն ավարտվեց 1:1 հաշվով։ Միկել Արտետայի գլխավորած «Զինվորները» հաշիվը բացեցին հանդիպման 6-րդ րոպեին՝ Կայ Հավերցի գոլի շնորհիվ։ Սակայն Լուիս Էնրիկեի սաները չհանձնվեցին և կարողացան հավասարեցնել հաշիվը 65-րդ րոպեին. Ուսման Դեմբելեն վստահորեն իրացրեց 11-մետրանոցը, որը նշանակվել էր «Արսենալի» տուգանային հրապարակում կանոնների խախտման համար։
Լրացուցիչ 30 րոպեն չբացահայտեց հաղթողին, և գավաթի ճակատագիրը որոշվեց հետխաղյա վիճակախաղում։ 11-մետրանոց հարվածաշարում «ՊՍԺ»-ի ֆուտբոլիստներն ավելի դիպուկ գտնվեցին՝ հաղթելով 4:3 հաշվով։ Չնայած այն հանգամանքին, որ փարիզյան ակումբի ռուս դարպասապահ Մատվեյ Սաֆոնովը, ով անցկացրել էր ամբողջ հանդիպումը, չկարողացավ հետ մղել ոչ մի հարված, «Արսենալի» երկու խաղացողներ վրիպեցին դարպասից, ինչը կանխորոշեց հանդիպման ելքը։
Այս հաղթանակը «ՊՍԺ»-ի պատմության մեջ Չեմպիոնների լիգայի երկրորդ տիտղոսն է և երկրորդն անընդմեջ, ինչը բացառիկ նվաճում է։ Անցյալ մրցաշրջանում փարիզյան գրանդը եզրափակչում վստահորեն 5:0 հաշվով ջախջախել էր միլանյան «Ինտերին»։ Այսպիսով, ֆրանսիական ակումբը դարձավ միայն երկրորդ թիմը Չեմպիոնների լիգայի ժամանակակից ձևաչափի պատմության մեջ (1992/93 մրցաշրջանից ի վեր)՝ Մադրիդի «Ռեալից» հետո, որին հաջողվել է հաղթել մրցաշարում երկու անգամ անընդմեջ։ Խաղի վիճակագրությունը նույնպես ընդգծում է պայքարի լարվածությունը. «ՊՍԺ»-ն 19 հարված է կատարել դարպասին՝ «Արսենալի» 8-ի դիմաց, և 11 անկյունային՝ 3-ի դիմաց, ինչը խոսում է հարձակման մեջ գերակայության մասին, թեև այն չհանգեցրեց հաղթանակի հիմնական ժամանակում։ Այս հաղթանակը ամրապնդեց «ՊՍԺ»-ի դիրքերը՝ որպես Եվրոպայի առաջատար ակումբներից մեկի և հաստատեց նրանց հավակնությունները միջազգային ասպարեզում։
