Երևանում Եվրոպական քաղաքական համայնքի (ԵՔՀ) և ԵՄ-Հայաստան գագաթնաժողովներին եվրոպական հիսուն առաջնորդների և Կանադայի վարչապետի ժամանումը մեծ հետաքրքրություն է առաջացրել համաշխարհային լրատվամիջոցներում։ Այս իրադարձությունը, որն աննախադեպ է Հարավային Կովկասի համար, բազմաթիվ դիտորդների կողմից դիտարկվում է որպես Եվրոպական միության, Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի միջև աշխարհաքաղաքական մրցակցության նոր փուլ՝ ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածաշրջանում գերիշխանության համար։
Միջազգային վերլուծաբանները նշում են, որ Երևանում կայացած հանդիպումը տեղի է ունենում Եվրոպայի հետ ավելի ակտիվ մերձեցման Հայաստանի ձգտումների ֆոնին՝ զգուշորեն թուլացնելով կապերը Ռուսաստանի հետ, որն ավանդաբար համարվում էր Երևանի ամենամոտ դաշնակիցը։ France24-ը շեշտում է, որ ԵՔՀ գագաթնաժողովը, որն ի սկզբանե մտահղացվել էր որպես «հակապուտինյան» հարթակ, այժմ Կանադայի մասնակցության շնորհիվ ձեռք է բերում նաև «հակաթրամփյան երանգ», ինչը վկայում է Եվրոպայի անվտանգության մարտահրավերների համապարփակ բնույթի մասին։
BBC-ն ընդգծում է տեղի ունեցողի խորը խորհրդանշականությունը Հայաստանի համար՝ երկրի, որը Եվրասիական տնտեսական միության անդամ է և որի տարածքում տեղակայված է ռուսական ռազմաբազա։ Bloomberg-ը, իր հերթին, ուշադրություն է հրավիրում Կովկասով անցնող էներգետիկ ռեսուրսների և առևտրային ուղիների համար մրցակցության սրման վրա, որի նշանակությունն աճել է Մերձավոր Արևելքում և Ուկրաինայում տեղի ունեցող հակամարտությունների պատճառով։ Այս համատեքստում Ռուսաստանը, որը երկար ժամանակ գերիշխող ուժ էր տարածաշրջանում, բախվում է ԱՄՆ-ի կողմից աճող մրցակցության հետ, որը խթանում է նոր տրանսպորտային և էներգետիկ միջանցքներ, ինչպես նաև Թուրքիայի, ԵՄ-ի և Չինաստանի մրցակցության հետ։
Գերմանական Merkur պարբերականը մատնանշում է Ուկրաինայում պատերազմի ֆոնին Ռուսաստանի ազդեցության թուլացումը հարևանների վրա և Հայաստանի աճող հետաքրքրությունը ԵՄ-ի հետ մերձեցման նկատմամբ։ Բրյուսելը, ըստ հրատարակության, շատ լուրջ է վերաբերվում Հայաստանում սպասվող ընտրություններին՝ դրանք դիտարկելով որպես եվրաինտեգրման գործընթացի առանցքային պահ։
Սակայն Հայաստանում որոշակի թերահավատություն է արտահայտվում Հին աշխարհի մտադրությունների անկեղծության վերաբերյալ։ Որոշ շրջանակներ հիշեցնում են եվրոպական երկրների «լռության» մասին Հայոց ցեղասպանության և Արցախյան պատերազմի ժամանակ՝ կասկածի տակ դնելով նրանց ներկայիս հետաքրքրությունը, որը ընկալվում է որպես բացառապես աշխարհաքաղաքական շահերով պայմանավորված։ Այս ներքին ձայնը ընդգծում է այն բարդ իրավիճակը, որում Հայաստանը փորձում է գտնել իր ճանապարհը՝ հավասարակշռելով պատմական կապերի և նոր հնարավորությունների միջև, և կոչ է անում հայերին իրենց ճակատագիրը վերցնել իրենց ձեռքը։
Այսպիսով, Երևանի ԵՔՀ գագաթնաժողովը ոչ միայն հավաքեց եվրոպական առաջնորդներին, այլև ընդգծեց Կովկասը որպես համաշխարհային աշխարհաքաղաքական քարտեզի առանցքային կետ, որտեղ միահյուսվում են մեծ տերությունների շահերը, իսկ Հայաստանը ձգտում է որոշել իր ապագան անընդհատ փոփոխվող համաշխարհային կարգի պայմաններում։
